За гады, якія прайшлі пасля распаду СССР, сістэма працоўных адносін у Цэнтральнай Азіі зведала значныя змены. У першыя гады незалежнасці пяць новых дзяржаў захоўвалі заканадаўча замацаваныя прынцыпы і стандарты сацыяльнай абароны савецкай эпохі. Акрамя таго, імкнучыся да міжнароднага прызнання, усе пяць краін паспяшаліся ратыфікаваць асноватворныя канвенцыі Міжнароднай арганізацыі працы (МАП), якія замацоўваюць правы працоўных на арганізацыю і вядзенне калектыўных перагавораў. Усе восем асноватворных канвенцый МАП былі ратыфікаваныя ўсімі пяццю краінамі. Гэтыя канвенцыі закліканы абараняць работнікаў ад дыскрымінацыі на працоўным месцы і прымусовай працы, гарантаваць права дзяцей вучыцца, а не працаваць, а таксама забяспечваць права працоўных аб’ядноўвацца ў прафсаюзы і весці перагаворы з працадаўцамі па пытаннях умоў працы і жыцця.
Аднак гэтыя правы і гарантыі застаюцца прызнанымі толькі на паперы: іх фактычная рэалізацыя немагчымая ва Узбекістане і Туркменістане і толькі часткова магчымая ў Кыргызстане, Казахстане і Таджыкістане. Спроба казахстанскіх нафтавікоў Жанаазена рэалізаваць сваё права на перагаворы была жорстка задушана — расстрэлам і масавымі рэпрэсіямі. Гэтыя падзеі стварылі новую рэальнасць, дадаўшы рэпрэсіі супраць рабочых у практыку працоўных адносін. Сёння ўсе краіны рэгіёна працягваюць дэмантаж сацыяльных стандартаў, паслядоўна ўзмацняючы ціск на работнікаў з мэтай спыніць любыя формы калектыўных дзеянняў. Гэта вядзе да росту сацыяльнай напружанасці па ўсім рэгіёне і павялічвае рызыку вострых канфліктаў, якія вырашаюцца з прымяненнем сілы. Падобныя тэндэнцыі ў Цэнтральнай Азіі, у сваю чаргу, уплываюць на сітуацыю ў суседніх краінах Усходняй Еўропы, падрываючы агульны ўзровень сацыяльных стандартаў і абароны правоў работнікаў.
Удзельнікі сустрэчы лічаць неабходным развіццё каардынацыі дзеянняў праваабарончых груп і незалежных прафсаюзаў па абароне і рэалізацыі працоўных правоў у краінах Цэнтральнай Азіі. Мы разглядаем нашу сустрэчу ў Бішкеку 3–4 лістапада як адпраўны пункт такой каардынацыі і заяўляем аб гатоўнасці сумесна адстойваць працоўныя правы і дамагацца іх паўсюднага пашырэння.
Мы заклікаем нацыянальныя і міжнародныя прафсаюзныя аб’яднанні, няўрадавыя арганізацыі, экспертную супольнасць і грамадзянскіх актывістаў да стварэння шырокай кааліцыі для ўзаемнай падтрымкі дзеянняў і ініцыятыў па абароне працоўных правоў і правоў чалавека ў Цэнтральнай Азіі. Мы будзем дамагацца вызвалення і поўнай рэабілітацыі грамадзянскіх і прафсаюзных актывістаў, якія зведалі пераслед за сваю дзейнасць; забеспячэння бесперашкоднай працы незалежных прафсаюзаў і праваабарончых груп; а таксама выключэння з заканадаўства і правапрымяняльнай практыкі норм аб «разпальванні сацыяльнай варожасці» і іншых палажэнняў, якія абмяжоўваюць фундаментальныя свабоды і супярэчаць канвенцыям МАП.
Мы заяўляем аб стварэнні Міжнароднай прафсаюзнай маніторынгавай місіі па працоўных правах у Цэнтральнай Азіі. Яе задачай стане збор і абагульненне інфармацыі аб парушэннях правоў на аб’яднанне, абарону ад дыскрымінацыі і эксплуатацыі, аналіз агульных тэндэнцый і падрыхтоўка рэкамендацый па паляпшэнні прававой сітуацыі ў мэтах дасягнення сацыяльна-эканамічнага прагрэсу, міру і стабільнасці ў рэгіёне.